امام علی (ع) و تشیع در کلام جامی
17 بازدید
محل نشر: معرفت » فروردین 1380 - شماره 40 (8 صفحه - از 67 تا 74)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
نورالدین عبدالرحمن جامی ((ع)81ـ889ق.)،یکی از معدود سخن سرایان نامی و از بزرگ شاعران فارسی نهمین قرن هجری است که با داشتن مذهب حنفی درباب محبت امام علی(ع) سخن رانده و نشان افتخار عشق و تولّای آن حضرت را در جای جای اشعار گوناگون خود حک کرده است. با آن که جامی عالم و عارفی درباری بود و با سیاست و مملکت داری نیز آشنا و نفوذ رو به گسترش تشیّع را در قرن نهم از جانبی و تساهل مذهبی و ارادت بی چون و چرای سلسله تیموریان را به ائمّه اطهار(ع)، سادات و علما از جانب دیگر، به خوبی درک می کرد، اما دقت در اشعار علوی، حسینی و در یک کلام ولایی او شایبه هر نوع سیاسی کاری و ظاهرسازی را رد می کند و سوز و گداز عاشقانه و ژرف را عرضه می دارد. البته این مطلب به مفهوم شناخت صحیح و غیرقابل نقد وی از اهل بیت(ع) به ویژه امام علی(ع) نیست چنان که نگرش وی به تشیع و اظهارات وی درباره راه و رسم شیعیان دارای تأمل ها بلکه ایرادهای جدی و غیرقابل دفاع می باشد که بدان اشاره خواهد شد. پیش از پرداختن به جلوه ارادت جامی نسبت به امیرالمؤمنین علی(ع) و دیدگاه وی نسبت به تشیع علوی، نگاهی گذرا به شخصیت و مذهب وی، ابعاد بیش تری از اندیشه و تفکر او را روشن ساخته و درکی صحیح و همه جانبه تر از نفوذ معنوی و عاطفی آن امام همام(ع) در میان اندیشمندان فرهیخته اهل سنّت قرن نهم فرا روی ما قرار می دهد.
آدرس اینترنتی